Like Me

Τα ανθρώπινα δημιουργήματα πιθανόν να σχηματίζονται κατ΄εικόνα και καθομοίωσιν του δημιουργού τους, για να τους μοιάσουν. Στη σκέψη του, ενυπάρχει σε κάποιο βαθμό το “ό,τι εγώ δημιουργώ, να είναι σαν εμένα (like me)”. Μια τέτοια επίτευξη βοηθά ψευδαισθησιακά στην συντήρηση της ύπαρξης μέσω μιας αναπλήρωσής της, μάλιστα συχνά με προσπάθεια δόμησής της σε εξιδανικευμένη εκδοχή. 

Η συνύπαρξη με ένα παιδί  δίνει  την ευκαιρία για συντήρηση παιδικών ποιοτήτων στον γονέα του, ο οποίος καλείται να ανακαλύψει παίζοντας, εκ νέου τις λειτουργίες των πραγμάτων του κόσμου. Το παιδί θα ερευνήσει, θα δοκιμάσει, θα μιμηθεί, θα σχετισθεί∙ όλα αυτά, με όρους που δεν γνωρίζει. Άλλο τόσο και ο γονέας, θα προσπαθήσει να βρει την καλύτερη δυνατή εναρμόνιση με το παιδί, ανάλογα με τους στόχους που θέσει. Σε αυτήν την διαδικασία ανίχνευσης και (επανα)καθορισμού φαίνεται πως και τα δύο μέρη αποζητούν την αρέσκεια, σε κάποιο βαθμό –αποδοχή, εκτίμηση, θαυμασμό, έρωτα. 

 Ισως τελικά η γνώριμη έκφραση αρέσκειας στα social media, να είναι πανταχού παρούσα, ως σιωπηρή προσμονή του να αρέσουν ο ένας στον άλλον∙ μια αενάως μεταμφιεσμένη ταμπέλα που αναβοσβήνει, θέτει διακριτικά την προστακτική της: άρεσέ με!  (Like me)